خداحافظ
چه کسی گفت می توان به زیبایی از هم خداحافظی کرد؟!
مگر اصلا خداحافظی قشنگ است که بتوان زیبا اجرایش کرد؟!
دلم ....دلم .....دلم........
+ نوشته شده در بیست و دوم اسفند ۱۳۸۹ ساعت 10:53 توسط گلي
|
طوری نیست!
تو
راه را گم کرده ای،
من
تو را گم کرده ام
طوری نیست!
باید به جستجوی خورشید رفت...
" امیر آقایی "
+ نوشته شده در هفدهم اسفند ۱۳۸۹ ساعت 11:31 توسط گلي
|
دوستت دارم ها را....
دوستت دارمها را نگه میداری برای روز مبادا،
Normal
0
false
false
false
MicrosoftInternetExplorer4
دلم تنگ شدهها را، عاشقتمها را…
این جملهها را که ارزشمندند الکی خرج کسی نمیکنی!
باید آدمش پیدا شود!
باید همان لحظه از خودت مطمئن باشی و باید بدانی که فردا، از امروز گفتنش پشیمان نخواهی شد!
سِنت که بالا میرود کلی دوستت دارم پیشت مانده، کلی دلم تنگ شده و عاشقتم مانده که خرج کسی نکردهای و روی هم تلنبار شدهاند!
فرصت نداری صندوقت را خالی کنی.! صندوقت سنگین شده و نمیتوانی با خودت بِکشیاش...
شروع میکنی به خرج کردنشان!
توی میهمانی اگر نگاهت کرد اگر نگاهش را دوست داشتی
توی رقص اگر پابهپایت آمد اگر هوایت را داشت اگر با تو ترانه را به صدای بلند خواند
توی جلسه اگر حرفی را گفت که حرف تو بود اگر استدلالی کرد که تکانت داد
در سفر اگر شوخ و شنگ بود اگر مدام به خندهات انداخت و اگر منظرههای قشنگ را نشانت داد
برای یکی یک دوستت دارم خرج میکنی برا ی یکی یک دلم برایت تنگ میشود خرج میکنی! یک چقدر زیبایی یک با من میمانی؟
بعد میبینی آدمها فاصله میگیرند متهمت میکنند به هیزی… به مخزدن به اعتماد آدمها!
سواستفاده کردن به پیری و معرکهگیری...
اما بگذار به سن تو برسند!
بگذار صندوقچهشان لبریز شود آنوقت حال امروز تو را میفهمند بدون اینکه تو را به یاد بیاورند
غریب است دوست داشتن.
و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن...
وقتی میدانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد...
و نفسها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛
به بازیش میگیریم هر چه او عاشقتر، ما سرخوشتر، هر چه او دل نازکتر، ما بی رحم تر.
تقصیر از ما نیست؛
تمامیِ قصه هایِ عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شدهاند
"دکتر شریعتی"
+ نوشته شده در پانزدهم اسفند ۱۳۸۹ ساعت 8:28 توسط گلي
|
به حمدلله ...
امروز به حمدلله از دی بتر است این دل
امروز در این سودا رنگ دگر است این دل
+ نوشته شده در چهاردهم اسفند ۱۳۸۹ ساعت 10:25 توسط گلي
|
خوب می اندیشم...
قبول کردم خیلی از مسائل را ، وتوانستم بپذیرم با همه سختی هایش . من مانده ام بر جای و فکر نمی کنم هیچ طوفانی دیگر از پس این ریشه های فرورفته در خاک زندگی برآید و آنچه از بار و بر من بر زمین افتاده است امیدوارم که دستی سزاوار آن را از زمین بردارد و روزی برسد که میوه این درخت نهالی سربلند شود....
امید دارم و می خواهم امیدوار بمانم و مدتی را که مانده هر آنطور که می خواهم زندگی کنم .........
+ نوشته شده در هشتم اسفند ۱۳۸۹ ساعت 12:20 توسط گلي
|